بهار می رسد اما زگل نشانش نیست

نسیم رقص گل آویز گل فشانش نیست

دلم به گریه خونین ابر می سوزد

که باغ خنده به گلبرگ ارغوانش نیست

چمن بهشت کلاغان وبلبلان خاموش!

بهار نیست به باغی که باغبانش نیست.

چه دل گرفته هوایی چه پا فشرده شبی

که یک ستاره ی لرزان در آسمانش نیست!

کبوتری که در این آسمان گشاید بال

دگر امید رسیدن به آشیانش نیست.

ستاره نیز به تنهای اش گمان نبرد

کسی که همنفسش هست وهمزبانش نیست!

جهان به جان من آن گونه سرد مهری کرد

که در بهار و خزان کار با جهانش نیست

ز یک ترانه به خود رنگ جاودان نزند

دلی که چون دل من رنج جاودانش نیست.

(فریدون مشیری)

نوشته شده در چهارشنبه 29 اسفند1386ساعت 2:21 PM توسط مریم| |